yolun sonu

yolların sonu umrumda değil.

derdim çakıl taşlarıyla.

sislerin arkasındakiler umrumda değil.

derdim yağmurun yağmayışında.
kötü kalpli insanlarla karşılaşmak umrumda değil.
derdim onların hayatına, hayatımı atfetmemekte.
insanların elinde oyuncak olmam umrumda değil.
derdim koleksiyoncuların eline düşmemekte.
yalancıların dilinde bir çift söz olmak umrumda değil.
derdim yalan duygularına maruz kalmamakta...


huyum değildir.
sevgime bulaştıramam nefreti.
nefretime de sevgimi.
kötü birini de sevebilirim;
en az iyiyi sevdiğim kadar.
ama bu kara çarşambada;
yalnız kalmak umrumda değil.
derdim senin içinde olmadığın dünyada yaşayabilmekte...

Kendime II

var zihnimin içinde bir merhametsiz silgi;
kalbimde ona inat bitmek bilmez kalem.
bu devası dermandan yoksun, karadan bir elem.
öyle ki; yazdıkça bozulan, bozuldukça yazılan yazgı.
şayet yenebilseydim vazgeçemeyişlerimi,
son oyunun kazananı olarak olabilseydim mutlu,
veyahut öldürebilseydim Macbeth gibi uykuyu,
yaşamazdım ölüm kokan içimdeki bu matemi.
ama bilirim ki bendeki; beyhude hayallerden bir demet.
kaldı ki ben; vapurların peşinden uçan şuursuz martıyım,
kanatlarım olmuş olmamış neyleyim?
göremezken önümü bile, gördüğüm sadece "yalandan bir suret".


ah! baksana çağırıyor yine anılarım; en derinimden.
saplayıp kancalarıyla; çekip duracak yine derimden.